Jarenlang had ik het gevoel alsof het leven mij leefde in plaats van andersom. Alles moest perfect zijn en daar deed ik ook mijn uiterste best voor.  Nu weet ik dat alles wat ik deed gebaseerd was op pijn en het verlangen iemand te zijn. Ik zocht die bevestiging heel erg bij anderen. Van buiten deed ik alsof alles goed ging, maar vanbinnen voelde ik me continu onzeker, ongemakkelijk, onrustig en simpelweg niet happy. Van mezelf moest sterk blijven en dus verstopte me achter de muren die ik hoog om me heen had gebouwd.  

 

EN Oh, wat was ik hard en streng voor mezelf. Misschien moest ik toch beter me best doen? Meer? Of harder? Dus ik vulde mijn dagen met 10000 dingen, pushte mezelf vooruit, ervaarde ik continu spanning en sensatie en de gedachten in mijn hoofd maakten standaard overuren. Ik bereikte zo ontzettend veel en toch het leek nooit goed genoeg. Ik was mezelf voor bij gelopen dat ik een deel van mezelf had onderdrukt. Mijn pure zelf was niet meer zichtbaar in het plaatje. Alsof ik uit mijn eigen leven was gevallen. 

 

Ik leefde in de schaduw van perfectie. Als ik nu terugkijk kan ik deze levensfase het best omschrijven in deze vier woorden: vermoeiend, gejaagd, geïrriteerd en beangstigend. Er moest iets gebeuren. Er moest iets veranderen. Ik merkte later pas hoe zwaar en vermoeid ik me eigenlijk voelde. Dit gevoel was voor mij een signaal van het universum om mij in beweging te krijgen. Mooier dan dit kan ik het écht niet maken. 

 

Alsof het zo had moeten zijn kreeg ik in 2015 het aanbod om tijdens mijn studie een paar maanden op Kaapverdië te verblijven voor een project. Ik geloof dat ik in Kaapverdië andere manier van zijn en leven moest ervaren. Een plek waar gejaagdheid, presteren en perfectie plaatsmaakte voor community, zijn en harmonie, Opeens ontstond er rust en tijd, waardoor mijn ziel de ruimte kreeg om me te vertellen wat zo voor de hand lag maar wat ik niet kon zien. Met helderheid en vastberadenheid ben ik me vanaf dat moment gaan verdiepen in de betekenis van het leven en gaan nadenken over wie ik wilde zijn.  

 

Toen is mijn soulsearching begonnen, begon ik me in yoga te verdiepen, schakelde ik de hulp in van coaches, deed ik onderzoek in tientallen zelfhulpboeken en volgde ik trainingen in India, Ibiza, Portugal, Kaapverdië en Nederland die me de vaardigheden gaven om mezelf weer te vinden. En met mijzelf en mijn nieuwe tools ging ik dan meezitten, iedere dag.  Door naar binnen te keren kon ik zien hoe erg ik mezelf tekort had gedaan en dat ik mijn eigen grootste vijand was geweest. 

 

Ik had een hoop stront te ruimen om uit mijn cocoon te komen. Ik sloeg stap voor stap de muren in die ik om mij heen had gebouwd. Ik had mijn eigen uniekheid te omarmen en mijn zwakke plekken te accepteren om de dans van nepheid en onechtheid langzaamaan te ontzien.  Ik maakte ruimte voor mijn angsten en had ook de verhalen uit mijn verleden te omarmen, inclusief de pijnlijke. Dit is niet iets wat mij is overkomen overigens. Kiezen voor mijzelf was mijn keuze. En dit was ook hard werken. Maar het moment dat mijn eigen cocoon zich begon te openen, was zooo bevrijdend en rustgevend.

 

Deze twee reizen - reizen naar verschillende delen van de wereld en de innerlijke reis gaven mij de kans om mijn pure ziel te ontmoeten. Deze ontmoeting veranderde mijn kijk op kwetsbaarheid en open durven stellen en hoe belangrijk erkenning daarvan is. Ik heb me voorgenomen om beter voor mezelf te zorgen op wat voor kleine manier dan ook en mijn diep vergeten verlangens gehoor te geven. Ik maakte ook de keuze om met meer mildheid naar mezelf te kijken. Om mijn prioriteiten te stellen, alleen nog maar keuzes te maken die goed voelen, op mijn eigen stem te vertrouwen en mijn grenzen heilig te bewaken. Ik ging dingen écht anders doen; nieuwe contacten leggen met inspirerende mensen, passies ontdekken en moeilijkheden en uitdagingen gewoon aangaan. Ik schreef mijn verhaal helemaal opnieuw, op mijn manier, met mezelf als hoofdrolspeler. Because I recovered the power of my heart and the courage of my soul and I decided it was time to write my own story and life it fully. 

 

Ik weet dat het heel cliché is, maar door de jaren heen ontdekte ik dat doordat ik mezelf op de eerste plaats zet, de waardering en rust in mezelf heb gevonden. Evenals het nemen van 110% procent verantwoordelijkheid over mijn eigen leven om het mooiste uit mezelf uit te halen. Ik voel me happy, én omarm zowel de ups en downs in het leven. Het leven is een reis en met een enorme dosis zelfkennis, zelfvertrouwen en de juiste tools leer je zeilen met de wind mee en blijf je staan tijdens de storm. Want wanneer die rust en het vertrouwen in jezelf verankerd is, is dat een vereeuwigde plek in jezelf waar je altijd kunt thuiskomen.

 





Is een dag waarop ik langzaam wakker kan worden, een lange douche kan nemen, latte machiatto drink en een gezond klein ontbijt maakt, wat stretches op de yogamat, naar een van de leukste go-workspaces kan rijden voor een aantal toffe coachingsessies. Daarna rijd ik naar een van de prachtige stranden in Portugal voor een zonsondergangwandeling. Als ik thuiskom, maak ik het avondeten klaar en nodig ik mijn vriend uit, praten weeindeloos over van alles, buiten in de tuin en drinken we wijn. Voordat we naar bed gaan neem ik een momentje voor mezelf, knuffel ik mijn hond en schrijf ik in me journal over hoe blessed ik me voel voor weer een geweldige dag.



Yoga, liefde, reizen, eten, wijn, culturen, natuur, boeken, muziek, lezen en familie en vrienden